Opis kandydata

Udostępnij:

Jan Gradoń

Chemiluminescencja luminolu aktywowana wybielaczami. Badanie zmian poświaty w czasie

II L.O. im. Stefana Batorego w Warszawie

Opiekun naukowy - Michał Dobrowolski

Luminol to jeden z najbardziej efektywnych związków chemicznych używanych do detekcji krwi. Hemoglobina (Hb), wchodząc w reakcję z luminolem, utlenia go do związków, które emitują energię w postaci niebieskiego światła. W swoim badaniu, badałem wpływ wybielaczy na chemiluminescencję luminolu i do jakiego stopnia mogą one przypominać krew. Składnik wybielaczy, utleniający luminol, to podchloryn sodu (NaClO). Badanie podzieliłem na dwie części. Najpierw porównałem reakcje i poświaty krwi do pięciu wybielaczy o różnej zawartości NaClO. Następnie zbadałem jak podchloryn sodu może zaburzać reakcję Hb z luminolem. Okazało się, że wybielacz o największym stężeniu NaClO najbardziej przypominał krew, ale gdy był z nią zmieszany, poświata była najsłabsza, co wskazuje na niszczenie Hb przez NaClO.

Jak Twoja innowacja może zmienić świat?

Luminol, to jeden z najczęściej używanych związków chemicznych do wykrywania krwi. Żelazo, zawarte w hemoglobinie, katalizuje utlenianie luminolu, który rozpada się do mniej stabilnych form, emitujących wysokoenergetyczne niebieskie światło. Istnieje wiele innych związków poza hemoglobiną, które mogą wzbudzać powyższą reakcję. Jednym z nich jest podchloryn sodu (NaClO), obecny w wybielaczach. Wywołana przez niego poświata może błędnie zasugerować, że substancja utleniająca luminol to krew. Badanie zostało podzielone na dwie części. Najpierw, poświaty luminolu wzbudzane przez przygotowaną wcześniej sztuczną krew zostały porównane do reakcji wywołanej przez pięć wybielaczy o różnych stężeniach NaClO (1.84%, 2%, 2.4%, 6%, 8.25%). W tej części badania, została zbadana zależność między stężeniem NaClO w wybielaczu, a intensywnością chemiluminescencji luminolu. Druga część eksperymentu ogniskowała się na problemie krwi zmywanej przez wybielacze. W obu etapach badania luminol był dodawany do próbek w trzech odstępach (1, 48 i 96 godzin). Udało się znaleźć wybielacz, który reagował z luminolem najbliżej do krwi. Był to środek o najwyższym stężeniu NaClO. Z drugiego etapu badań wynika, że wybielacze z wysoką zawartością podchlorynu maskowały krew bardziej efektywnie - hemoglobina, reagując NaClO, traciła właściwości umożliwiające jej utlenianie luminolu. Aby ubogacić wyniki powyższej pracy, należy wykonać dodatkową serię eksperymentów, w której roztwory zawierające jedynie podchloryn sodu byłyby zbadane pod kątem katalizowania utleniania luminolu. Warto będzie też wykorzystać prawdziwą krew w sporządzaniu próbek. Wyniki badania dostarczają jednak wiele nowych danych o reakcjach luminolu wzbudzanych przez wybielacze. Potencjalnie, śledczy będą w stanie określić stężenie NaClO w wybielaczu użytym do zmycia krwi, co umożliwi uniknięcie wielu pomyłek i niepoprawnych interpretacji poświat utlenionego luminolu. Dużą zaletą badań jest fakt, że zbadane wybielacze były kupione w supermarkecie, gdzie są dostępne zarówno dla potencjalnego przestępcy jak i zwykłego kupca. Czyni to powyższe badanie bardziej użytecznym, a jego wyniki (po wykonaniu dodatkowych eksperymentów) będzie można zastosować w praktyce kryminalistycznej.